Krabben naar het hart

Hij is helemaal alleen.
En hij zit in een cel van twee bij één zonder licht en 
zonder ramen.
En hij is het leven beu en hij wil niks liever dan zichzelf
 van het leven beroven maar de middelen hiertoe ontbreken 
hem. Wanhopig probeert 'ie om langzaam naar z'n hart toe te
 krabben. Maar als z'n bewakers het merken stormen ze z'n 
cel binnen en ze rukken hem al z'n vingernagels d'r uit.
Met het bloed op z'n handen kan 'ie nog net twee borsten op
 de muur tekenen. En hij zakt tegen de grond en probeert 
zichzelf wanhopig met dit beeld te bevredigen.
Maar vlak voordat 'ie klaarkomt springt 'ie wakker en was 
het allemaal maar een droom. In werkelijkheid zit 'ie nog 
steeds in z'n cel van één bij één met z'n afgehakte handen 
en gonst dat ene lied door z'n hoofd:

Powder your face with sunshine
I put on a great big smile
Make up your eyes with laughter
Folks will be laughing with you in a little while
Whistle a tune of gladness
Blue never was in style
The future's brighter when hearts are lighter
So, smile, smile, smile