Arie

"Weet u wat het is, meneer?" vroeg de man naast mij aan de 
bar, "Het is allemaal
niks. Uiteindelijk is het allemaal niks."
Hij vroeg of ik iets wilde drinken
Ik bestelde een biertje en hij zelf nam een flesje Spa
"Ik mag niet meer drinken," zei hij met een verdrietige 
glimlach, "Dan maar
Spa-water. Dat je nog zover kan komen, dat je het laffe 
zweet van druipsteen
grotten gaat zuipen! Maar ik mag niet meer drinken, niet 
meer roken en niet
meer werken. Ik moet het kallem an doen. Ik heb strets. Dat
 komt zo, meneer
ik heb een garagebedrijf. Automobielen zijn leuk, maar die 
klanten maken je
hartstikke gek. Rustig sleutelen is er niet meer bij. Alles
 moet gauw-gauw
ze trekken de hele dag aan je mouwen en de wagen moet 
altijd gisteren klaar
zijn. Daar kan ik niet tegen, meneer. Ik hou van mijn vak 
en ik trek mij
alles altijd persoonlijk an. Dan ga je je opwinden en dan 
komt van het een
het ander. Je gaat meer roken, meer drinken en die 
koffieautomaat op de zaak
daar kon ik ook niet van afblijven. En zo ga je in de fout.
 Rooie vlekken in
mijn nek, zwetend slapen, nergens meer aardigheid in, 
hartkloppingen en
duizelingen. Toen zegt mijn vrouw: Arie, je moet naar de 
dokter voor het te
laat is. Je stelt het uit, meneer. Maar uiteindelijk ga je 
dan toch maar
Voor je eigen bestwil
Die dokter onderzoekt me en zegt: Arie, je hebt een 
onrustig hart en een te

hoge bloeddruk. Jij moet het es kallem an doen. Je hebt 
strets
Nou meneer, dat doe je dan. Alles heel kallem an. 's 
Morgens drie keer de krant
lezen en daarna je zelf overhoren of je het weerbericht al 
uit je hoofd kent
Je gaat je huisje opknappen. Ook heel kallem an. Ik heb 
mijn keuken geloof ik
zeven keer gewit. De kalk zit er drie vingers dik op. Een 
artistieke jongen
kan daar zo een gedenkplaat in uithakken
En dan verder een beetje in het bos lopen. Want daar word 
je een met de
natuur en daar word je kallem van, zeggen ze
Maar dat bos is ook niks. Moet je op zondagmiddag komen. 
Het lijkt wel of de
fabriek uitgaat. Daar loop je weer in de file. Goed, je zit
 dan wel niet
achter een vrachtwagen, maar je blijft wel mooi hangen 
achter een oud
vrouwtje. En dat kan je toch ook niet zomaar in het 
prikkeldraad douwen
Tenminste niet waar iedereen bij is. En dan maar weer naar 
huis. Je vrouw een
beetje helpen in de keuken. Ook heel kallem an. De 
capucijners een voor een
opzetten
Maar thuis is het ook niks, meneer. De kinderen zijn het 
huis uit. En ik heb
veel zorgen om mijn oudste zoon
Die jongen heeft een goeie kop met hersens. Hij heeft het 
Atheneum afgelopen
Hij heeft alle kansen gehad, die ik nooit heb gehad. Hij 
heeft een beurs
gekregen om te studeren. En nou is hij weer thuis. Om 
zichzelf te ontdekken
zegt ie. Hij zit de hele dag op zijn kamer met van die 
afgesleten tennis
schoenen en zo'n onbespoten brilletje: zichzelf te 
ontdekken
Ik zeg laatst: Jongen, ik zou er maar mee uitscheiden. Stel

 dat je jezelf
ontdekt en dat je tegen valt
En met mijn vrouw heb ik het ook moeilijk de laatste tijd. 
Ik begrijp het wel
want ik loop haar de hele dag voor d'r voeten en dat is ze 
niet gewend. Dus
die wou ook iets voor zichzelf. Die is nou bij de 
vrouwenbeweging
Ze vergaderen op dit moment bij mij thuis. En ik mag er 
niet bij zijn. Ik
bederf de stemming, zegt ze. Zeven stuks krijgen we er dan.
 Allemaal
strijdbare types. Het lijkt wel of je inkwartiering krijgt.
 En allemaal in
T-shirts zonder BH. Die hebben ze weggedaan. Uit 
solidariteit. Dat is niet
verstandig, meneer. Dat het gaat hangen, weten we allemaal.
 Als ik slechte
ogen heb, gooi ik toch ook mijn bril niet weg uit 
solidariteit met de
blinden
Ja, u lacht erom, meneer, maar als ik 's nachts in bed lig,
 dan gaat het
allemaal malen in mijn overspannen kop
Mijn zoon en mijn zaak waar ik niet naar toe mag en al die 
enge dingen die je
tegenwoordig hoort en leest. En dan voel ik me vaak zo 
beklemd, meneer. Dan
zou ik het liefste even op willen schuiven tegen moeders 
warme rug. Maar ik
wil haar niet wakker maken. Want ik denk dan: Blijf maar 
lekker liggen. Jij
moet morgen weer vroeg op om de wereld te hervormen. En ik 
vind het goed van
d'r. Ik heb daar respect voor. Als ze 's morgens de deur 
uit gaat, met zo'n
stevige stap en stencils onder haar arm, denk ik: Ga je 
gang maar, meisje
jij doet er wat an en van je Arie moet je het voorlopig 
toch niet hebben
Maar 's nachts, meneer. Dan gaat alles malen in m'n 

overspannen kop. Dat gaat
dat hart tekeer en dan zou ik best nog eens willen bidden. 
Hij moet toch
weten hou het moet? Hij gaat daar toch over? Maar weet u 
meneer, bidden? Ik
heb veertig jaar geleden voor het laatst gebeden, geloof 
ik. Als kind. Voor
het eten: Here-zegen-deze-spijs-en-dranken-Amen. Maar dat 
ging zo vlug, dat
herinnert Hij zich nooit. En dat kan je toch ook niet 
maken? Ineens na
veertig jaar aan komen zetten met: Ja, Lieve Heer, hier 
Arie. Herinnert U
zich mij nog van Here-zegen-deze-spijs-en-dranken-Amen? Hij
 zal mij aan zien
komen... Here-zegen-deze-spijs-en-drank... drank..."

Bij het woord 'drank' onderbrak hij zijn lange monoloog en 
likte aan zijn
lippen
Toen haalde hij diep adem en zei tegen de barman: "Max, 
geef mij een dubbele
jenever."
Toen hij zijn glas had gekregen, draaide hij het eerst heel
 lang rond
Toen keek hij omhoog en proostte in de richting van de 
hemel en zei: "Lieve
Heer, tot zo!"