D'n Auwe Zandjwaeg

Ich weit 'nen auwe, sjtille zandjwaeg, dae is mit berg en 
sjtruuk omzuimp.
In vruiger jaore haet mien mooder, dae waeg waal doezend 
maol genuimp.
Dan kreeg' v'r 's zòndigs op oos jeske, 'n ekstra kraegske,
 haagelwit,
get bòterhamme in 't kalbèske, dan mochte veer mit mooder 
mit:

refren':
En dan gaon ver langs dae zandjwaeg 't waar ein 
heerlikheid,
dae berg op nao d'n Toomel, woo dat auwt kapelke sjteit

Ich weit 'nen auwe sjtille zandjwaeg, dao raapd' ich 
kròmbrood in de koel.
Ver sjpeelde ruiver in de sjtruukskes en sjoelde veur 'n 
hòmmelsjoel.
'ch Leip mit mien oukouksflesj te klòtse, wòs woo de lèste 
biemeis zout.
Hauw geine baom mee van 't ròtsje, sjnee witse oet 't 
kreupelhout.

refren'

Doe gouwen auwe sjtille zandjwaeg, ich volg dien sjpaore 
toch zoo gaer.
Dien buim die zènge mich ei leidje, dat kump van vruiger 
jaore haer.
Loewt in augustus dan 't klökske, ruuk ich de wierouk in de
 wèndj,
kump in mien hart ei sjtil gelökske, vuil ich mich weier ei
 Zittesj kèndj.

refren'