Las tebras me arrodearon Unha vez múis Sentindo o abafo que o odio Golpeuba contra a miña caluga Na soedade da indiferencia infinita Que a inxustiza dos mediocres alenta Sentín o formiguear nas miñas entrañas La neboada luz da ialba Me abatia sen entender nada Nada que me consume Nada que me da a vida