Tempestades de sal

A     E      A      E      D  E  A    D  E  A

A
Nesta terra que fai testamento,
                                    E
que acolle os lamento a anima a olvidar.
E
infectada de sangue usureiro,
                               A
caciques modernos, mecenas do mal.
A
Vivo dentro dun monte de area
                                  E
tinguido de brea que non limpa o mar,
E
coa esperanza de tomar alento
           D          E     A
para ver o momento de nos libertar.

A                     E
Mais aínda seguimos aquí
E                        A
a aturar tempestades de sal,
A                           E
resistindo a violencia de mans
E                                  A
desas serpes e cans que nos queren calar.
                           E
Compañeiras nos soños do Edén,
E                     A
unha illa no medio do mar,
                             E
que iluminan o loito máis negro,
E             D            E      A
que esquece o desterro e o medo a loitar.

intro

A
Cando as marcas se gravan a ferro
                                    E
e a dor e a xenreira non deixan sorrir,
E
as penurias van alén da fame
                                   A
falta a identidade que axuda a vivir.
A
Só se calma o ruído da raiba
                                     E
coa forza que queima na gorxa ao berrar:
E
queremos curar a fendedura,
          D         E              A
olvidar a tristura e voltar comezar.


A                     E
Mais aínda seguimos aquí
E                        A
a aturar tempestades de sal,
A                           E
resistindo a violencia de mans
E                                  A
desas serpes e cans que nos queren calar.
                           E
Compañeiras nos soños do Edén,
E                     A
unha illa no medio do mar,
                             E
que iluminan o loito máis negro,
E             D            E        A
que esquece o desterro e o medo a loitar.


A
Nesta terra que fai testamento,
                                    E
que acolle os lamento a anima a olvidar.
E
infectada de sangue usureiro,
                               A
caciques modernos, mecenas do mal.
A
Vivo dentro dun monte de area
                                  E
tinguido de brea que non limpa o mar,
E
coa esperanza de tomar alento
           D          E     A
para ver o momento de nos libertar.