Da aldea lonxana fumegan as tellas
Detrás dos petoutos vai póndose o sol
Retornan prós eidos coa noite as ovellas
Tiscando nas beiras o céspede mol

Un vello, arrimado nun pao de sanguiño
O monte atravesa de cara ó pinar
Vai canso, unha pedra topóu no camiño
E nela sentóuse pra folgos tomar

¡Ai! Dixo, ¡qué triste!
¡Qué triste eu estóu!
I on sapo, que oía
Repuso: ¡Cro, cro!

¡Ás ánemas tocan! Tal noite como ésta
Queimóuseme a casa, morréume a muller
Ardéume a xugada na corte, i a besta
Na terra a semente botóuse a perder

Vendín prós trabucos bacelos e hortas
E vou polo mundo de entón a pedir
Mais cando non topo pechadas as portas
Os cans sáienme a elas e fanme fuxir

canta, sapo, canta
Tí i eu ¡somos dous! ...
I o sapo choroso
Cantaba:¡Cro, cro!

Soliños estamos entrambos na terra
Mais nela un buraco tí alcontras i eu non
A ti non te morden os ventos da serra
I a min as entranas i os ósos me rón

Tí, nado nos montes, nos montes esperas
De cote cantando, teu térmeno ver
Eu, nado entre os homes, dormendo entre as feras
E morte non hacho, si quero morrer

Xa tocan, recemos
¡Que dicen que hai Dios! ...
El reza, i o sapo
Cantaba:¡Cro, cro!

A noite cerraba, i o raio da lúa
Nas lívidas cumes comenza a brillar
Curisco que tolle nos álbores brúa
I escóitase ó lexos o lobo oubear

O probe do vello cos anos cangado
Erguéuse da pedra i o pau recadóu
Viróu para os ceos o puño pechado
E cara ós touzales rosmando marchóu

Cos ollos seguíndoo
Na escura estensión
O sapo quedouse
Cantando: ¡Cro, cro!